Porto, petiscos en plensbuien 

 

Als het een huwelijk zou zijn, dan zouden we inmiddels een houten huwelijk vieren. Een bedrijf dat vijf jaar bestaat, viert een eerste lustrum. Maar hoe noemen we een reis die inmiddels voor het vijfde jaar op rij georganiseerd wordt?  

De mooiste termen komen voorbij als je naar een omschrijving voor heidedagen zoekt. Strategiereis. Off-site. Teambuildingtrip. Allemaal waar, maar geen van die namen doet echt recht aan wat het voor ons is geworden. Want na vijf jaar voelt het niet meer als een activiteit op de agenda. Het voelt als een traditie.  

Na eerdere avonturen in Lissabon, Valencia, Mallorca en Praag stond dit jaar Porto op het programma. Een stad die bekendstaat om haar historische centrum, kleurrijke huizen langs de Douro, indrukwekkende bruggen en natuurlijk de wereldberoemde port.  

Zoals elk jaar begon het avontuur op Schiphol. Woensdagmiddag verzamelen, collega’s begroeten die je soms al een tijdje niet gezien hebt en terwijl de vakantievluchten rondom je vertrekken, langzaam het gevoel krijgen dat de Heidedagen nu echt begonnen zijn. 

 

Voorgaande jaren leverden die eerste twee uur op Schiphol vaak al voldoende materiaal op voor een halve blog. Paspoorten die thuis lagen. Collega’s die nét iets te lang doorwerkten en het boarden bijna misten. Het leek soms alsof er voor de organisatie bewust een escape room was georganiseerd in het vertrekproces.  

Dit jaar niets van dat alles. Iedereen was op tijd. Iedereen had een geldig paspoort. Iedereen stapte zonder problemen het vliegtuig in. Hartstikke prettig natuurlijk, al moet ik toegeven dat het voor mij ergens ook een klein beetje teleurstellend was. Want laten we eerlijk zijn: Goede anekdotes schrijven zichzelf niet. Gelukkig bleek Porto daar later alsnog iets op gevonden te hebben.  

Het inhoudelijke programma stond dit jaar volledig in het teken van praktijkervaringen. Waar we de afgelopen jaren veel tijd besteedden aan workshops, strategie en het uitwerken van onze expertisegebieden, stond deze editie vooral in het teken van echte klantuitdagingen en concrete oplossingen.  

Vier onderwerpen stonden centraal: Grip op Cloudkosten, Datakwaliteit in Databricks, AI Engineering en EU Cloud. Onder leiding van verschillende collega’s werden we meegenomen in uitdagingen die wij dagelijks tegenkomen bij klanten. Juist doordat het praktijkvoorbeelden waren, ontstonden er mooie discussies. Iemand stelde een vraag vanuit een eerdere opdracht. Een ander herkende dezelfde uitdaging bij een klant. Vervolgens ontstond er een gesprek dat soms waardevoller was dan de oorspronkelijke presentatie. Dat is misschien wel één van de grootste voordelen van een organisatie die groeit. Er komt steeds meer expertise beschikbaar. Er zijn steeds meer ervaringen om te delen. En uiteindelijk leren we daardoor niet alleen van presentaties, maar vooral van elkaar.  

 

Natuurlijk leer je een stad niet alleen kennen door in een vergaderruimte te zitten. Sterker nog, sommige lessen worden het beste geleerd aan een goed gedekte tafel. Iedereen kent tapas als het Spaanse begrip voor kleine gerechtjes die gezamenlijk gedeeld worden. In Porto leerden we dat de Portugese variant petiscos heet. Een gevaarlijk concept, zo bleek.  

Niet omdat het eten tegenviel. Integendeel. Iedere paar minuten verscheen er weer iets nieuws op tafel. Vis. Vlees. Groenten. Brood. Lokale specialiteiten. Nog meer lokale specialiteiten. Vervolgens denk je klaar te zijn. Dan verschijnt er soep. Daarna een dessert. Het is zwaar werk, die Heidedagen.  

En toen kwam de regen. Vijf jaar OneDNA. Vijf jaar Heidedagen. Vijf jaar regen.  

Ik wil absoluut niet suggereren dat er een verband bestaat tussen het groeiende aantal Members en de hoeveelheid neerslag.  Al begint de dataset inmiddels wel interessant te worden aangezien elk jaar de regen harder lijkt te worden. Net als vorig jaar besloot de regen te wachten tot de laatste dag. En toen kwam ze ook echt.  

Om een beeld te geven van de hoeveelheid water die uit de lucht viel: tijdens de boottocht over de Douro zat er ongeveer evenveel water buiten de boot als binnen de boot. Deze bui was in vergelijking met de bui die wij onderweg naar het hotel over ons heen kregen slechts een lichte miezer. Paraplu’s gaven het op. Poncho’s deden hun best. Schoenen veranderden langzaam in mobiele zwembaden.  

Toen ik later die avond thuis mijn schoenen uittrok, waren zelfs mijn verse droge sokken binnen de kortste keren weer vochtig geworden. Over de geurontwikkeling in die schoenen zullen we het uit respect voor de lezers verder niet hebben. Het werd gewaardeerd dat ik weer thuis was, maar dat soort souvenirs hadden niet meegenomen hoeven te worden. 

En toch zijn juist dat soort momenten de herinneringen die blijven hangen. Niet de perfecte omstandigheden, maar de complete groep die ondanks alles gewoon doorgaat terwijl de regen met bakken uit de lucht komt vallen. Wat begon als een initiatief om samen een paar dagen weg te gaan, is uitgegroeid tot iets dat inmiddels onderdeel is van OneDNA. Een moment waarop we stilstaan bij wat we geleerd hebben, wat we bereikt hebben en vooral met wie we dat bereikt hebben. Want uiteindelijk gaat deze reis niet over Porto. Net zoals eerdere edities niet echt over Lissabon, Valencia, Mallorca of Praag gingen. De bestemming verandert ieder jaar. De collega’s, gesprekken, herinneringen en verhalen vormen de constante factor.  

 

Misschien is dat wel de reden dat de Heidedagen na vijf jaar nog steeds zo bijzonder voelen. Omdat we niet alleen investeren in kennis en vakmanschap, maar ook in de mensen met wie we samenwerken. En als de afgelopen vijf jaar iets bewezen hebben, dan is het dat er altijd nieuwe herinneringen gemaakt worden. Of dat nu gebeurt tijdens een presentatie, aan een restauranttafel, op een boot of midden in een Portugese stortbui.   

 

Tot volgend jaar.